Działalność polityczna Działał w uniwersyteckiej organizacji katolickiej FUCI, którą kierował od 1939 do 1942, kiedy to został zmobilizowany do wojska. W 1944 dołączył do Chrześcijańskiej Demokracji. W latach 1945–1946 stał na czele organizacji powiązanej z Azione Cattolica. W 1946 zasiadł w powojennej konstytuancie. W 1948 uzyskał mandat posła do Izby Deputowanych I kadencji. Z powodzeniem ubiegał się o reelekcję w sześciu kolejnych wyborach w 1953, 1958, 1963, 1968, 1972 i 1976. W niższej izbie parlamentu był m.in. przewodniczącym frakcji poselskiej DC.
W maju 1948 objął swoją pierwszą funkcję rządową – premier Alcide De Gasperi powierzył mu stanowisko sekretarza stanu w ministerstwie spraw zagranicznych. Zakończył urzędowanie w styczniu 1950. W lipcu 1955 został ministrem sprawiedliwości w gabinecie Antonia Segniego. W maju 1957 przeszedł na urząd ministra edukacji, który sprawował do lutego 1959 w rządach, na czele których stali Adone Zoli i Amintore Fanfani. Awansował w międzyczasie w strukturze partyjnej. W 1959 jako sekretarz stanął na czele Chrześcijańskiej Demokracji, pełniąc tę funkcję do 1964.