Historia Historia badań nad perlakiem sięga XIX wieku. W 1829 roku Cruveilher nazwał go guzem perłowym (fr. tumeur perléé) ze względu na biało-szary wygląd podobny do perłyCruveilher J. Maladies du cerveau w ks. Anatomo-patologie du corps humain red. JB Barille wyd 1, Paris 1829: 1-6. W roku 1830 Körner wysnuł hipotezę, że perlaki mogą być także wrodzone i rozwijają się za niezmienioną błoną bębenkowąFriedberg J. Congenital cholesteatoma w ks. Pediatric Otology and Neurootology red. AK Lalwani, KM Grundfast, wyd Lippincot-Raven; Philadelphia 1998. W 1838 roku Müller wprowadził nazwę cholesteatomaMüller J. Vondergeschlichteten Perimutterglanzenden Fettgeschwaist, Cholesteatoma w ks. Über den Feinem Bau und die Former der Krankhaften Geschwalste G. Reimer, Berlin 1938: 49-54. Następnie w 1854 roku R. Virchow szczegółowo zajmując się budową mikroskopową perlaka stwierdził, że kryształki cholesterolu nie są zasadniczym składnikiem perlakaVirchow R. Über Pergeschwulste Virchow Arch Patol Anat; 1854;