w 1920 redagował dadaistyczne pismo „Noi”.

W 1921 zerwał z dadaizmem, i zaprzestał działalności artystycznej całkowicie poświęcając się filozofii oraz religii.

1922–1945 W czasach rządów Benita Mussoliniego pierwotnie cenzurowany za reprezentowanie poglądów rasowych i ekstremizm polityczny (m.in. za krytykę traktatów laterańskich zawartą w książce Imperialismo pagano. Il Fascismo di fronte al pericolo eurocristiano, Todi-Rzym 1928), przywrócony do łask po wprowadzeniu przez Włochy ustawodawstwa rasowego w 1938 roku. Podczas II Wojny Światowej utrzymywał liczne kontakty z Heinrichem Himmlerem i innymi SS-manami, dla których prowadził specjalne kursy na tematy rasowe, będąc preferowanym względem oficjalnego ideologa narodowego socjalizmu Alfreda Rosenberga, z którym Evola często polemizował.

Po obaleniu Mussoliniego przyjęty został przez Adolfa Hitlera i znalazł się w gronie osób witających (uwolnionego przez płk. Ottona Skorzennego) Duce w kwaterze głównej w Kętrzynie; pod koniec wojny, w Wiedniu (według części źródeł w Pradze), został zraniony odłamkiem bomby z samolotu, i w następstwie obrażeń rdzenia kręgowego, doznał niedowładu nóg;