W kwietniu 1919 roku został przeniesiony do rezerwy. W okresie międzywojennym pracował w przedsiębiorstwie Ford, z którym pozostał związany do emerytury. Jako żołnierz rezerwy kilkakrotnie był powoływany do służby w czasie II wojny światowej.
Dzięki swojej długowieczności zyskał rozgłos na początku XXI wieku. Został uhonorowany wieloma odznaczeniami wojskowymi, m.in. francuską Legią Honorową (2003), Brytyjskim Medalem Wojennym i Medalem Zwycięstwa za udział w I wojnie światowej. Uczestniczył w szeregu uroczystości rocznicowych, m.in. jako gość honorowy na odsłonięciu pomnika RAF we wrześniu 2004 roku oraz obchodach 90-lecia przystąpienia Wielkiej Brytanii do wojny w sierpniu 2004 przy londyńskim Cenotafie. Był również obecny w czasie obchodów Niedzieli Pamięci w listopadzie 2005 roku przy Cenotafie. Był uważany za najstarszego mężczyznę w Wielkiej Brytanii (od śmierci 108-letniego Jacka Davisa w marcu 2003; ponadto w grudniu 2005 zmarł mieszkający w Wielkiej Brytanii polski weteran Jerzy Pajączkowski-Dydyński, pozostający poza oficjalnymi wykazami rekordzistów długowieczności) oraz ostatnią żyjącą osobę z grona pierwszych żołnierzy RAF.