Po rozwiązaniu Rzeszy w 1806 posługiwali się tytułem cesarzy Austrii, aż do upadku monarchii w Austro-Węgrzech i ich rozpadu w 1918.
W latach 1806–1871 zjednoczone państwo niemieckie nie istniało, a tytuł cesarza niemieckiego nie był używany (od 1815 funkcjonował tylko Związek Niemiecki, konfederacja niezależnych niemieckich państw pod przewodnictwem Austrii). W projekcie Konstytucji Cesarstwa Niemieckiego uchwalonej przez parlament frankfurcki 28 marca 1849, podczas Wiosny Ludów, pojawił się tytuł cesarza Niemców (niem. Kaiser der Deutschen), zgodny z liberalnymi i nacjonalistycznymi poglądami jego twórców. Projekt został jednak ostatecznie odrzucony przez władców państw niemieckich i upadł wraz z rewolucją.
W 1866 Prusy zwyciężyły w wojnie z Austrią i zajęły pozycję hegemona wśród państw niemieckich. W tym samym roku rozwiązano Związek Niemiecki i powołano Związek Północnoniemiecki, którego prezydentem został król pruski Wilhelm I Hohenzollern. W 1871, po zwycięstwie Prus i mniejszych państw niemieckich nad Francją, do Związku Północnoniemieckiego przystąpiły wszystkie państwa niemieckie, które nie uczyniły tego wcześniej, z wyjątkiem Cesarstwa Austriackiego, Luksemburga i Liechtensteinu. Wilhelm I został ogłoszony cesarzem niemieckim i taki tytuł znalazł się w Konstytucji II Rzeszy.