Okręty otrzymały wzmocnione w stosunku do wcześniejszych włoskich konstrukcji uzbrojenie torpedowe oraz, jako pierwsze włoskie okręty podwodne, działa pokładowe. Zwiększona wytrzymałość kadłuba pozwalała też na osiąganie większej w stosunku do poprzedników głębokości zanurzenia wynoszącej 50 metrów.
„Giacinto Pullino” zbudowany został w . Stępkę okrętu położono 2 czerwca 1912 roku, a zwodowany został 21 lipca 1913 roku. Jednostka otrzymała nazwę na cześć piemonckiego inżyniera i stoczniowca , autora m.in. planów budowy pierwszego włoskiego okrętu podwodnego.
Dane taktyczno-techniczne „Giacinto Pullino” był niewielkim, przybrzeżnym okrętem podwodnym. Długość całkowita wynosiła 42,3 metra, szerokość 4,17 metra i zanurzenie 3,96 metra. Wyporność normalna w położeniu nawodnym wynosiła 355 ton, a w zanurzeniu 405 ton. Okręt napędzany był na powierzchni przez dwa silniki wysokoprężne FIAT o łącznej mocy 1460 KM. Napęd podwodny zapewniały dwa silniki elektryczne o łącznej mocy 520 KM. Dwa wały napędowe obracające dwiema śrubami umożliwiały osiągnięcie prędkości 14 węzłów na powierzchni i 10 węzłów w zanurzeniu.