Podczas rewolucji 1905 r. w Iwanowie-Wozniesieńsku wybuchły strajki. Marija Nagowicyna-Ikrianistowa została wybrana do Rady Delegatów Robotniczych, reprezentującej protestujących robotników w negocjacjach z władzami gubernialnymi i fabrykantami. Rada funkcjonowała do końca lipca 1905 r., gdy strajki wygasły, a fabrykanci zgodzili się na ustępstwaA. Asher, The Revolution of 1905. Russia in Disarray, Stanford University Press, Stanford 1988, , s. 148–149.. Władze partyjne poleciły wówczas Nagowicynej-Ikrianistowej wyjazd do Moskwy w celu prowadzenia nielegalnej drukarni przy ulicy Lesnej. Rewolucjonistka pracowała w drukarni razem z partyjnymi towarzyszami Siłowanem Kobidze i Gieorgijem Sturuą. Podawała się za opiekunkę syna Kobidzego. Drukarze wzięli w grudniu 1905 r. udział w zbrojnym powstaniu w Moskwie. Drukarnia, niewykryta przez policję, przestała działać w 1906 r. decyzją władz partii. Nagowicyna-Ikrianistowa wróciła do Iwanowo-Wozniesieńska i pozostawała aktywna w ruchu robotniczym. W 1907 r. została aresztowana, lecz szybko ją zwolniono.