Nigerię (miała od niej lepszy bilans bramkowy) i Algierię.
W 2006 reprezentacja oparta była w większości na młodych wówczas zawodnikach, głównie triumfatorach młodzieżowych Mistrzostw Afryki z 2001 roku, a jej najbardziej rozpoznawalnymi piłkarzami byli wtedy napastnicy – 24-letni wówczas Pedro Mantorras z SL Benfiki oraz 29-letni ówcześnie Akwá, występujący wtedy w lidze Kataru. Głośno było również o 40-letnim wtedy bramkarzu João Ricardo, który zerwał kontrakt ze swoim klubem i przez kilka miesięcy przygotowywał się do udziału w mistrzostwach samodzielnie.
Od końca 2005 roku trzy osoby zaangażowane przez federację poszukiwały, głównie w niższych ligach portugalskich, zawodników, którym można byłoby wręczyć angolski paszport i włączyć do kadry na mundial. Udało im się namówić 31-letniego wówczas obrońcę FC Porto Pedro Emanuela, urodzonego w Luandzie, ale od trzeciego roku mieszkającego w Portugalii. Angola zajęła trzecie miejsce w grupie po porażce z Portugalią 0:1 i po remisach z Meksykiem 0:0, i z Iranem 1:1
Trenerem drużyny narodowej od 2008 do 2009 był Mabi de Almeida, który przejął stery reprezentacji od Luísa Gonçalvesa. Od 2009 trenerem Angoli był Manuel José de Jesus. Od marca do grudnia 2017 selekcjonerem reprezentacji był Beto Bianchi.