Dla języków fleksyjnych charakterystyczne są wariacje wewnątrz podstawy lub na poziomie szwu morfemowego; formant może wykazywać wariantywność, w tym przyjmować postać formantu zerowego. Na przykład biernik liczby pojedynczej w języku słowackim jest wyrażany za pomocą różnych morfemów: , , ; z kolei w języku węgierskim występuje jednolita forma, z ewentualną wokalizacją: , , . O ile w językach aglutynacyjnych po odcięciu afiksów od wyrazu otrzymuje się formę słownikową, to w językach fleksyjnych po odcięciu afiksów często pozostaje forma, która nie może istnieć samodzielnie. W językach fleksyjnych znane są również takie zjawiska jak homonimia i polisemia formantów gramatycznych.
Nie jest znany czysty język fleksyjny. Języki klasyfikowane jako fleksyjne (ze względu na przewagę cech fleksyjnych) mogą jednocześnie wykazywać cechy izolujące czy aglutynacyjne.
Typowym przykładem języka fleksyjnego jest łacina. Charakter fleksyjny wykazują również takie języki jak: polski, czeski, słowacki, rosyjski, arabski, nawaho (USA) czy też rekonstruowany praindoeuropejski. Bułgarski i macedoński, w odróżnieniu od pozostałych języków słowiańskich, są klasyfikowane jako języki analityczne.
Przypisy
fleksyjne języki