9 grudnia 1918 roku został przyjęty do Wojska Polskiego w grupie oficerów byłego I Korpusu Polskiego i byłej armii rosyjskiej z zatwierdzeniem posiadanego stopnia generała majora ze starszeństwem z dniem 15 grudnia 1918 roku i przydzielony do rezerwy oficerówDziennik Rozkazów Wojskowych Nr 13 z 23 grudnia 1918 roku, poz. 369.. Wówczas mianowany komendantem rezerwy oficerów w Warszawie. W 1919 (od 19 marca do maja) był komendantem załogi Lwowa i dowódcą 5 Dywizji Piechoty. Następnie dowodził grupą operacyjną na Froncie Galicyjskim. Ponownie dowodził 5 DP od sierpnia 1919 do maja 1920. 21 kwietnia 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu generała porucznika, w grupie oficerów byłych Korpusów Wschodnich i byłej armii rosyjskiej. . Od stycznia 1921 był dowódcą Okręgu Generalnego Lublin, a od września 1921 dowódcą Okręgu Korpusu nr VI we Lwowie.
3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu generała dywizji ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 15. lokatą w korpusie generałów. 12 marca 1924 roku został zwolniony ze stanowiska dowódcy OK VI. Z dniem 30 czerwca 1924 roku został przeniesiony w stan spoczynku. Osiadł we Lwowie.