Rejony były podzielone na okręgi, które odpowiadały granicom guberni; od 1 sierpnia 1915 do 1 października takich okręgów posiadał CKO KPwR trzydzieści siedem. W zależności od potrzeb, okręgi miały być dzielone na dzielnice (oddziały), które odpowiadały granicom powiatu. Ostatnim elementem struktury organizacyjnej CKO były partie, którymi kierowali przewodnicy. 10 grudnia 1915 r. w ramach CKO istniało 3000 partii obejmujących 250 000 ludzi. 1 października istniało 3054 partie (252 691 ludzi). W październiku 1916 podjęto decyzje o likwidacji rejonów, od tej pory akcja niesienia pomocy miały być realizowana przez komitety okręgowe (w guberniach)Mariusz Korzeniowski, Struktura organizacyjna i początki działalności Centralnego Komitetu Obywatelskiego..., s. 354–356..
Działalność Członkowie CKO KPwR w większości związani byli z polskimi organizacjami politycznymi, które szeroko współpracowały z władzami rosyjskimi. Byli wśród nich członkowie Rady Państwa i Dumy Państwowej. Część z nich należała do Polskiej emigracji z dawna osiadłej w Rosji. Politycznie CKO KPwR dominowali przedstawiciele Narodowej Demokracji i Stronnictwa Polityki Realnej.