W szerszym znaczeniu język literacki można utożsamić z językiem ogólnym; stosunkowo nowym, bliskoznacznym terminem jest „język standardowy”.
Zwolennicy gramatyki tradycyjnej zakładali, że język pisany (a zwłaszcza literacki) ma fundamentalny charakter, jako „czystszy” i bardziej „poprawny” od innych odmian języka. Przekonanie to uznano potem za niesłuszne, gdyż każda odmiana języka ma swoje własne zasady gramatyczne, a język literacki bierze swój szczególny status z pewnych okoliczności historycznych.
Terminologia Termin „język literacki”, pomimo długiej tradycji, ma charakter wieloznaczny i jest niejednolicie rozumiany przez różne szkoły językoznawcze. Ponadto różni autorzy często posługują się tym terminem dla opisu nieco innych odmian języka.
W polskiej literaturze poświęconej stratyfikacji polszczyzny wymiennie pojawiają się takie terminy jak „język ogólnonarodowy”, „język literacki”, „język kulturalny”, „dialekt kulturalny”, „polszczyzna ogólna”, „polszczyzna kulturalna”. Termin „język standardowy” wywodzi się z tradycji anglojęzycznej i gdzieniegdzie występuje jako nowoczesny synonim języka literackiego. Przez niektórych autorów jest uważany za bardziej trafny od starszego „języka literackiego”. W języku angielskim stosuje się przede wszystkim termin .