We wrześniu 1944 roku zaniechano nanoszenia zimmeritu na pancerze czołgów z uwagi na pogłoski o jego łatwopalności. Po przeprowadzeniu testów pogłoski te nie potwierdziły się, jednak postęp broni przeciwpancernej stosowanej przez aliantów spowodował, że zimmerit stał się mało przydatny i nie został już przywrócony do użytku. Nie bez znaczenia był także czas, jaki pochłaniały te czynności – w okresie ciągłych bombardowań niemieckich zakładów starano się robić wszystko, by pojazd jak najszybciej opuścił fabrykę.
Zimmerit jako środek przeciwdziałający przyczepianiu min magnetycznych nie spełnił swojego zadania (chociaż dzięki chropowatej powierzchni nieco trudniej było je przyczepić, ale nadal było to możliwe). Jednak chropowata i matowa powierzchnia ograniczała powstawanie refleksów światła, dzięki czemu pojazdy pokryte zimmeritem były znacznie trudniejsze do zauważenia, tak z powietrza jak i ziemi.
Zgodnie z rozkazem Oberkommando der Wehrmacht wydanym 29 grudnia 1943 roku, zimmeritem pokrywano następujące pojazdy: