Przykładowo aspartam jest odczuwany jako słodki przez ludzi, lecz nie przez myszy.
Postulowana jest też zdolność do wykrywania smaku niektórych kwasów tłuszczowych, polisacharydów (odmienny od słodkiego) czy nawet wody, jednak na początku XXI wieku nie była ona jednoznacznie potwierdzona. W 2015 naukowcy zaproponowali smak oleogustus, związany z wykrywaniem kwasów tłuszczowych. W 2016 zdobyli dowód na to, że pokarmy bogate w polisacharydy (m.in. w skrobię) mogą być wyczuwane przez kubki smakowe – nie odkryto jednak receptorów na języku dla skrobi. Inne potencjalne smaki badane przez naukowców to: smak wapnia, napojów gazowanych, metaliczny krwi oraz smak aminokwasów będących budulcem białek.
W odróżnieniu od zapachów, których ssaki mogą rozróżniać tysiące rodzajów, smaki nie są rozróżniane dokładniej niż kilka podstawowych typów.
Zasadniczo smaki słodki, umami i lekko słony są sygnałem zachęcającym do jedzenia, natomiast gorzki, wyraźnie kwaśny i mocno słony – zniechęcającym. Rozróżnianie substancji jadalnych, bogatych w substancje odżywcze czy trujących jest pierwotną funkcją smaku.