Do grupy lechickiej zalicza się następujące języki i dialekty: grupa wschodnia: język polski; dialekt wielkopolski dialekt mazowiecki dialekt małopolski dialekt śląski (uznawany na ogół za dialekt języka polskiego, niekiedy jednak za odrębny język)Jaroszewicz H. - Zasady pisowni języka śląskiego. Studium normatywne, Wydawnictwo Naukowe IKR(i)BL, Siedlce 2022, ss. 202 grupa środkowa (niekiedy uznawane za dialekt języka polskiego): język kaszubski wymarła gwara słowińska wymarła grupa zachodnia: wymarły język połabski (drzewiański) wymarłe gwary marchijsko-magdeburskie wymarłe gwary meklemburskie wymarły dialekt rugijski wymarłe gwary zachodniopomorskieT. Lehr-Spławiński, O narzeczach Słowian nadbałtyckich, Toruń 1934, s. 7.
Rozmieszczenie geograficzne
Około roku 1000 obszar narzeczy lechickich ograniczały od południa Karpaty i Sudety, oddzielając je od obszarów czeskiego i słowackiego. Stoki Tatr nie były jeszcze wtedy skolonizowane, więc w tych rejonach, ani bardziej na zachód styczności polsko-słowackiej nie było. Inaczej było przy Beskidzie Niskim – przecięty Przełęczą Dukielską umożliwiał łączność obu obszarów językowych. W istocie dialekty wschodniosłowackie nawiązują w pewnych cechach do polszczyzny.