Do 1938 r. wykorzystywano także litery Ō ō, Ŗ ŗ i Ch ch. Lecz w 1939 r. litera Ŗ ŗ i dwuznak Ch ch przywrócono, a w 1940 r. także Ō ōValdības Vēstnesis 31.07.1940, Latvijas Kareivis 30.07.1940, jednak litery Ŗ ŗ i Ō ō ponownie usunięto w 1946 r., podczas gdy Ch ch – w 1957 r..
Stara ortografia Stara ortografia bazowała na ortografii języka niemieckiego i nie reprezentowała zbyt dobrze wymowy języka łotewskiego. Na początku teksty pisane były używane przez duchownych niemieckich w ich pracy z Łotyszami. Zasady pisowni były wówczas chaotyczne, np. występowało 12 wariantów zapisu głoski „Š”. W 1631 roku duchowny Georgs (Juris) Mancelis podjął starania mające na celu usystematyzowanie pisowni. Tak powstały pierwsze systematyczne zasady pisowni języka łotewskiego. Stara ortografia była używana do XX wieku, gdy powoli zastępowano ją ortografią nowoczesną.
Porównanie odmian łotewskiej ortografii Na przykładzie modlitwy „Ojcze nasz” w różnych stylach języka łotewskiego: