W 1607 r. Henryk IV utworzył nowy zakon rycerski pw. Najświętszej Marii Panny z Góry Karmel. Papież Paweł V ogłosił bullę Romanus Pontifex, w której zezwolił Henrykowi IV na tę fundację. Rok później nowy zakon połączył się z Zakonem Świętego Łazarza na zasadzie unii personalnej na stanowiskach wielkich mistrzów. Dozwolono wówczas rycerzom Świętego Łazarza na zawieranie związków małżeńskich. Ten swoisty związek został zaaprobowany przez papieża Innocentego X w 1645 r., gdy zatwierdził Karola-Achillesa, markiza de Nerestang „wielkim mistrzem Zakonów Najświętszej Marii Panny z Góry Karmel i Świętego Łazarza z Jerozolimy”. W 1668 r. unia między zakonami została potwierdzona bullą legata papieskiego, kardynała de Vendôme. Wielka Rada Francji uznała prawo do używania nadawanych przez zakony tytułów rycerskich.
Historia Sytuacja, w jakiej znaleźli się rycerze połączonych zakonów, przyniosła ekspansję ich działalności szpitalnej, do której przecież już od czasów ustanowienia zakonu Św. Łazarza byli powołani. Ze względu na to, iż troskliwość o chorych zawsze była ich głównym obowiązkiem, dochody państwa – pozostające jako ponadobowiązkowe – król nakazał przekazywać dla szpitali polowych i granicznych przez nich zarządzanych.