z kolei miękkie sonanty zgłoskotwórcze: *l̥´ i *r̥´ przeszły w *l̥ i *r̥. Przykłady: *žena > żona, *lěsъ > las.
Przegłos nie zachodził przed innymi spółgłoskami, w tym zmiękczonymi, stąd polskie oboczności typu żona – żeński, las – w lesie.
Przegląd zmian fonetycznych *ě (+ t, d, n, s, z, r lub ł) > a ze zmiękczeniem spółgłoski poprzedzającej np. *věra > wiara
*ę (+ t, d, n, s, z, r lub ł) > ǫ ze zmiękczeniem spółgłoski poprzedzającej np. w Bulli gnieźnieńskiej: Zuantos (= Śv´ǫtoš´) od rdzenia *svętъ (rezultat tej zmiany został później zatarty przez przekształcenia w obrębie samogłosek nosowych)
*r̥´ (+ t, d, n, s, z, r lub ł) > *r̥ > ar np. *sr̥´na > *sr̥na > sarna
*l̥´ (+ t, d, n, s, z, r lub ł) > *l̥ > eł np. *vl̥´na > *vl̥na > wełna
*e (+ t, d, n, s, z, r lub ł) > o ze zmiękczeniem spółgłoski poprzedzającej np. *berǫ > biorę
Ostatnia z tych zmian, obejmująca *e, jest charakterystyczna tylko dla języka polskiego.