Stosowano ją w pierwszych wersjach kart pamięci CompactFlash, ale później zastąpiono tańszymi pamięciami flash typu NAND.
Pamięć flash typu NAND, w stosunku do pamięci typu NOR, ma krótszy czas zapisu i kasowania, większą gęstość upakowania danych, korzystniejszy stosunek kosztu do pojemności oraz dziesięciokrotnie większą trwałość. Jednak główną cechą pamięci tego typu jest sekwencyjny dostęp do danych. Ogranicza to zakres zastosowań do pamięci masowej, na przykład w kartach pamięci. Pierwszą kartą pamięci opartą na pamięci flash typu NAND była karta SmartMedia. Później zaczęto jej używać także w innych typach kart pamięciowych (MultiMedia Card, Secure Digital, Memory Stick i xD Picture Card) oraz w pamięciach USB (potocznie określane jako pendrive).
Początki Pamięć flash, zarówno typu NOR, jak i NAND, skonstruował jako pierwszy, około 1980, Fujio Masuoka, zatrudniony w firmie Toshiba.
Do masowej produkcji jako pierwsza wprowadziła ją firma Intel w 1988 – była to pamięć flash typu NOR.
W 1989 pojawiły się pamięci flash typu NAND firm Samsung i Toshiba.