Krytykował plan koncentracji 24 Dywizji Piechoty AK i zbrojnego ujawnienia przygotowywany w komendzie Podokręgu AK Rzeszów na początek września 1944.

Po rozwiązaniu AK wydał 26 lutego 1945 rozkaz wznawiający formalnie działalność Okręgu Rzeszowskiego NZW (używając nazwy NOW). W marcu tego roku utworzył komendę oddziałów leśnych NZW, której podlegały wszystkie oddziały partyzanckie Okręgu. Podlegał mu m.in. zorganizowany wówczas w Zarzeczu koło Przeworska oddział dywersyjny ppor. Ewalda Sroczyńskiego ps. Rzeka (później przejęty przez Bronisława Gliniaka ps. Radwan), odpowiedzialny za masakrę 6–8 osób (w tym dzieci) z żydowskiej rodziny Schlafów w Kisielowie w marcu 1945, a zajmujący się likwidowaniem działaczy Polskiej Partii Robotniczej i żołnierzy Armii Czerwonej. W maju 1945 przekazał prezesurę Okręgu Rzeszowskiego SN i komendę Okręgu Rzeszowskiego NZW Józefowi Sałabunowi, a sam objął funkcję szefa Wydziału I Organizacyjnego KG NZW. Budował łączność konspiracji narodowej w kraju z kierownictwem w Londynie. 15 sierpnia 1945 został przypadkowo aresztowany pod fałszywym nazwiskiem przez UB w Krakowie i zwolniony po kilku dniach wobec nieustalenia prawdziwej tożsamości. Był poszukiwany przez UB, który wyznaczył nagrodę za jego ujęcie.