Po słabym występie na Euro 1992 Platini podał się do dymisji. Jego następcą został Houllier. Głównym zadaniem szkoleniowca miał być awans do mundialu 1994, zadanie wydawało się tym łatwiejsze, że grupowi rywale – Bułgaria, Izrael, Austria i Finlandia, z wyjątkiem Szwecji, nie byli wysoko notowani. Na dwie kolejki przed zakończeniem eliminacji Francuzi prowadzili w grupie, a do awansu potrzebowali tylko jednego punktu. Jednak niespodziewany regres formy w ostatniej fazie kwalifikacji (przegrane z Izraelem 2:3 i Bułgarią 1:2) spowodował, że Trójkolorowi zajęli dopiero trzecie miejsce, a na mistrzostwa pojechali Szwedzi i Bułgarzy. Na reprezentację i jej trenera spadła ostra fala krytyki. W listopadzie 1993 roku po roku pracy z kadrą Houllier podał się do dymisji.
Paradoksalnie, chyba jako jedyny ze wszystkich selekcjonerów reprezentacji Francji (może prócz Henri Michela), swoje największe sukcesy odniósł po rozstaniu z kadrą. Wprawdzie jeszcze przez cztery lata związany był z Francuskim Związkiem Piłki Nożnej jako trener drużyny juniorskiej i młodzieżowej (U-20), ale nowy etap jego szkoleniowej kariery rozpoczął się od roku 1998, kiedy najpierw wraz z Royem Evansem, który przez pierwszych trzynaście kolejek był współtrenerem, a później już samodzielnie, pracował w Liverpoolu.