Patriarcha Hiob stracił urząd po zdobyciu Moskwy przez wojska Dymitra Samozwańca w 1605. Został zmuszony do wycofania się do wybranego przez siebie monasteru – zdecydował się na klasztor w Staricy, gdzie niegdyś zaczynał życie mnisze. Rok później, po śmierci Samozwańca i wyborze na cara Wasyla Szujskiego, otrzymał od niego propozycję powrotu na urząd, na co jednak nie pozwolił mu wiek i stan zdrowia. Hierarcha zmarł w monasterze w 1607 i został tam pochowany. W 1652 szczątki Hioba zostały uroczyście przeniesione do soboru Zaśnięcia Matki Bożej w Moskwie. Rozwijał się już wtedy nieformalny kult pierwszego patriarchy, usankcjonowany ostatecznie przez Rosyjski Kościół Prawosławny w 1979.
Życiorys Młodość i życie zakonne Przyszły patriarcha pochodził ze Staricy, miał siostrę Piełagiję (została później mniszką i przybrała imię Paraskiewa). W dzieciństwie został oddany przez ojca do monasteru Zaśnięcia Matki Bożej w Staricy, by mógł uzyskać podstawowe wykształcenie. Wychowywany przez mnichów, postanowił po uzyskaniu wymaganego wieku również zostać zakonnikiem. Według hagiografii sprzeciwił się temu jednak jego ojciec, który znalazł dla niego kandydatkę na żonę. W dniu ślubu młodzieniec uzyskał zgodę na ostatnią rozmowę ze swoim opiekunem duchownym.