Pierwszy wielki wezyr Imperium Osmańskiego, , jest wskazywany przez osmańskie kroniki jako założyciel formacji janczarów, ok. 1370 roku (możliwe, że nawet wcześniej). Większość źródeł wskazuje na wpływ w tym procesie derwiszów bektaszyckich. W składzie ort Cemaat, orta numer 99 dowodzona była przez przywódcę derwiszy bektaszyckich.
W czasie panowania Murada I zaczął się proces przejmowania przez nich stanowiska głównej regularnej piechoty w armii osmańskiej, zastępując na tym miejscu piechotę (Murad nie ufał piechocie yaya, ponieważ była bardziej lojalna wobec swoich dowódców niż jemu). Na początku XIV wieku liczebność janczarów nie przekraczała 1000 żołnierzy. Pierwszą większą bitwę janczarzy stoczyli w 1386 przeciwko niedaleko miasta Konya. W bitwie na Kosowym Polu (1389) brało udział 2000 janczarów.
Zwyczaj tworzenia elitarnych oddziałów osobistej ochrony obcego pochodzenia i religii był powszechny wśród muzułmanów – przykładem są egipscy mamelucy. Zwyczaj porywania dzieci był powszechny, szczególnie wśród .