opisać nogogłaszczki, których Charbonnier i inni w ogóle nie wykryli.
W 2019 roku drugi gatunek, Colossopantopodus nanus, opisany został przez Romain Sabroux, Denisa Audo, Sylvaina Charbonniera, Laure Corbari, i Alexandre’a Hassanina na łamach „Journal of Systematic Palaeontology”. Opisu dokonano na podstawie pojedynczej, datowanej na wczesny tyton skamieniałości odnalezionej w kamieniołomie w gminie Solnhofen w niemieckiej Bawarii. Epitet gatunkowy oznacza po łacinie „karłowaty” i odnosi się do znacznie mniejszych rozmiarów zwierzęcia niż w przypadku gatunku typowego.
Charbonnier i inni w 2007 roku opisali Colossopantopodus jako przypuszczalnego przedstawiciela rodziny Colossendeidae. W 2007 roku Roger Bamber sklasyfikował go w obrębie Endeidae w nowej podrodzinie Palaeoendeinae wraz z rodzajami Palaeopycnogonides i Palaeoendeis. W 2019 roku Sabroux i inni zaliczyli Colossopantopodus do podrodziny Colossendeinae w obrębie rodziny Colossendeidae. W 2023 roku klasyfikację tę podtrzymali Sabroux i inni, jednocześnie przenosząc Palaeopycnogonides do Palaeopycnogonidae i czyniąc Palaeoendeinae Bambera monotypowymi.