Po powrocie do Raciborska nawiązał poprzez Leona Krzeczunowicza kontakt z organizacją konspiracyjną ziemian i przemysłowców "Uprawa", zostając zastępca kierownika organizacji w Okręgu Kraków. W 1941 r. wstąpił w szeregi Związku Walki Zbrojnej, późniejszej Armii Krajowej, zostając członkiem placówki terenowej o krypt. „Sosna”, należącej do V kompanii II wielickiego Batalionu „Wilga”12 Pułku Piechoty AK.
Przekształcił swój dwór w schronienie dla Polaków wysiedlonych z Wielopolski oraz osób poszukiwanych przez Niemców. W kaplicy dworskiej za aprobatą abp. Adama Stefana Sapiehy odprawiane były nabożeństwa dla miejscowej ludności. Wspierał też oddziały leśne AK i rodziny profesorów Uniwersytetu Jagiellońskiego. Po aresztowaniu Krzeczunowicza w 1944 r. przejął po nim kierownictwo "Uprawy" w Inspektoracie Kraków AK. Po paru miesiącach zteż ostał aresztowany Niemcy, a następnie osadzony w obozie w Płaszowie i więzieniu na Montelupich. Wyszedł jednak na wolność dzięki interwencji Marii z Czeczów Tarnowskiej.