4 lutego 1919 wstąpił ochotniczo do Wojska Wielkopolskiego. Wziął udział w Powstaniu Wielkopolskim, służąc w szeregach 1 pułku strzelców wielkopolskich, przemianowanego później na 55 pułk piechoty. Następnie brał udział w wojnie z Ukraińcami, walcząc pod Lwowem. Wyróżnił się 20 kwietnia 1919 dowódząc II batalionem pułku w walce pod wsią Nawaria. 8 czerwca 1920 dowódca pułku, podpułkownik Gustaw Paszkiewicz sporządził wniosek o odznaczenie go Orderem Virtuti Militari, lecz nie został on zatwierdzony przez Naczelnego pomimo tego, że został poparty przez generałów: Wacława Iwaszkiewicza i Daniela Konarzewskiego.
2 stycznia 1920 rozpoczął naukę w Wojennej Szkole Sztabu Generalnego w Warszawie jako słuchacz II kursu. 16 kwietnia, w związku z przygotowaniami do wyprawy kijowskiej, przerwano mu naukę i przydzielony do Oddziału II Naczelnego Dowództwa WP. Później w sztabie gen. Jana Romera na Ukrainie i na froncie południowo-wschodnim. W lipcu i sierpniu 1920 pełnił służbę w Dowództwie Grupy Operacyjnej Jazdy na stanowisku szefa Oddziału III. 27 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu rotmistrza, w kawalerii, w grupie oficerów byłej armii niemieckiej. Pełnił wówczas służbę w sztabie 14 Dywizji Piechoty.