W 1721 Elżbieta Sieniawska z Lubomirskich kupiła Kabaty od Mikołaja Dunina Szpota i włączyła je do dóbr wilanowskich. W 1775 Kabaty liczyły 16 domów włościańskich, w 1827 – 17 domów i 177 mieszkańców. Już w 1726 Elżbieta nakazała ochronę leśnych terenów Kabat, dlatego drewno na potrzeby nowego dworku i chałup chłopskich było sprowadzane z jej dóbr w Nieporęcie.
W latach 1846–1861 mieszkańcy Kabat procesowali się z dzierżawcami folwarku o zmniejszenie ciężarów feudalnych. Po uwłaszczeniu chłopów w 1864 wieś włączono do gminy Wilanów. W 1892 wieś razem z okolicznymi ziemiami przeszła pod kontrolę Ksawerego Branickiego. Dzięki niemu obszar dóbr wilanowskich został odcięty od wpływu zarządców folwarcznych, co umożliwiło stworzenie samodzielnej administracji leśnej.
W 1905 w Kabatach było 38 domów i 319 mieszkańców, w 1921 – 59 domów oraz 397 mieszkańców. Chociaż wieś znajdowała się na gruntach wysokiej jakości, nie była uważana za bogatą. Od jej nazwy pochodzi nazwa sąsiadującego z nią kompleksu leśnego, Lasu Kabackiego. W rozparcelowanym leśnictwie Kabaty w okresie międzywojennym powstało podmiejskie letnisko (8 domów i 61 mieszkańców).
W 1951 Kabaty razem z pozostałą częścią obecnego Ursynowa przyłączono do WarszawyRozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 1951 r.