Przymuszony przez Rozdrażewskiego, 1591 wyłączył posiadłości kartuzów z dóbr klasztornych, czym zakończył spór między oboma zakonami. Przeprowadził podział posiadłości na dobra opackie i konwenckie. Odbudował wielki refektarz klasztorny (1593), kościół parafialny św. Jakuba (1604) i mur obronny wokół klasztoru (1608). Od 1593 miał doskonałego pomocnika w osobie oliwskiego przeora Filipa Adlera, kronikarza zakonu i dobrego gospodarza. 1603 dzięki wsparciu króla Zygmunta uzyskał od papieża prawo noszenia pastorału dla siebie i następców, co dawało duże uprawnienia w sprawowaniu obowiązków duszpasterskich. Dbał o wystrój kościoła klasztornego, w tym o budowę bocznych ołtarzy i ich zdobienie. Ufundował wiele obrazów, jak np. portrety fundatora i dobrodziejów klasztoru, pędzla Hermana Hana, oraz symboliczny grobowiec książąt pomorskich (1615). Był także fundatorem kościoła w Sulęczynie (1616).
Lojalnie współpracował z dworem królewskim. Podczas wojny ze Szwecją włączył się czynnie do obrony wybrzeża. Z powodu jego współpracy z Janem Wejherem Szwedzi planowali nawet desant na klasztor i porwanie opata. 1611 zorganizował w Oliwie wielkie uroczystości dla upamiętnienia zwycięstwa nad Moskwą i zdobycia Smoleńska.