We wrześniu 1939 dzięki jego staraniu, za zgodą biskupa Kallera, udało się uwolnić z obozu koncentracyjnego ze Stalagu I A Stablack (obóz w Kamińsku i Stabławkach) grupę około 25 polskich duchownych, profesorów i proboszczów i umieścić ich następnie w klasztorze w Stoczku KlasztornymGerhard Reifferscheid: Das Bistum Ermland und das Dritte Reich. Böhlau, Köln 1975, s. 236.
W 1945, podczas exodusu przed frontem Armii Czerwonej, opuścił wraz z ludnością cywilną Prusy Wschodnie. W czasie transportu statkiem, który skierował się w stronę Danii, pełnił posługę kapłańską i udzielał sakramentów, również tych ostatnich, umierającym cywilom i rannym żołnierzom. Jako kapłan nie został w Danii internowany jak pozostali pasażerowie, toteż nadal posługiwał pośród uciekinierów oraz więźniówGeo Grimme [w:] Braunsberg / Ostpreußen. Unsere Schulen, Heft 63, Sommer 1996. Gdy stało się jasne, że nie będzie już drogi powrotu do Prus Wschodnich, dla wielu emigrantów nie było już zbyt istotne, dokąd powędrują dalejGeo Grimme katholischer Pfarrer, äußert sich zu Dänemark [w:] Braunsberg / Ostpreußen. Unsere Schulen, Heft 60, Weihnachten 1994. Wówczas ks. Grimme obrał za motto życiowe łacińską sentencję tamquam migraturi habitamus (mieszkamy, jakbyśmy musieli migrować). Celem jego wędrówki była najpierw Ameryka Południowa (m.in.