Trend liczebności populacji określany jest jako spadkowy, wyraźny zwłaszcza w okresie od 1997 do 2011.

Wymagane jest monitorowanie kolonii lęgowych tych ptaków, jak i izolowanie ich przed bydłem oraz introdukowanymi drapieżnikami. Usunięcie z wysp Rangatira i Mangere bydła i zawleczonych drapieżników prawdopodobnie wpłynęło korzystnie na liczebność gatunku.

Taksonomia Gatunek naukowo opisał Walter Lawry Buller w roku 1873, nazywając go Phalacrocorax featherstoni. Opis zamieścił w czasopiśmie „Ibis”, gdzie jako miejsce typowe holotypu wskazał archipelag wysp Chatham.

Obecnie Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) zalicza ten gatunek do rodzaju Phalacrocorax i uznaje go za takson monotypowy, podobnie jak inne autorytety. Dawniej bywał uznawany za podgatunek kormorana nakrapianego (P. punctatus), co zaproponował James L. Peters.

Nazwa rodzajowa Phalacrocorax wywodzi się z greki od słowa φαλακροκοραξ phalakrokorax, φαλακροκορακος phalakrokorakos, które oznacza kormorana. Pierwszy człon nazwy greckiej pochodzi od φαλακρος phalakros „łysy”, φαλος phalos „biały” i ακρος akros „najwyższy”, a drugi od κοραξ korax, κορακος korakos, tłumaczonego jako kruk, od κρωζω krōzō „krakać.