Będąc kompleksową formą sztuki teatralnej, kwagh-hir integruje w sobie także inne dziedziny sztuki – lalkarstwo, maskaradę, muzykę, taniec, poezję i opowiadania, które na trzech poziomach (kosmologicznym i ontologicznym, zawodowym oraz rzeczywistości współczesnej) wyrażają codzienność ludu Tiw – jego aspiracje, zmagania, osiągnięcia i porażki.
Przestrzenią, w której odbywają się widowiska kwagh-hir są zarówno rodziny, jak i przestrzenie publiczne (rynki, wiejskie place), gdzie widzowie podziwiają występy, siedząc w półkolu. Tradycja jest własnością wspólnoty, a wiedza i umiejętności przekazywane są na drodze praktyki. Osoby, które są zainteresowane działalnością w teatrze przyjmowane są na naukę pod okiem opiekuna, a po osiągnięciu wymaganego poziomu biegłości zostają przyjęte do trupy. Mogą działać we wszystkich jej sekcjach lub zajmować się jednym, określonym zajęciem, np. grą w orkiestrze, tworzeniem kostiumów i lalek czy inscenizacjami maskowo-dramaturgicznymi. Kobiety często szkolone są w śpiewie i tańcu. Profesjonalni rzeźbiarze finansowani przez społeczność rzeźbią w drewnie nowe maski, gdy stare są już zniszczone.
Regularne występy zespołów zapewniają podtrzymanie tradycji kwagh-hir oraz umożliwiają młodym pokoleniom identyfikowanie się z tą formą sztuki.
Przypisy
Kategoria:Obiekty z listy niematerialnego dziedzictwa UNESCO Kategoria:Kultura w Nigerii