służył w Elblągu i Królewcu. Po demobilizacji został skierowany do pełnienia posługi duszpasterskiej w parafii św. Katarzyny w Lubominie, z dniem 4 lutego 1918 został mianowany tymczasowym komendariuszem tej parafii. 27 sierpnia 1918 został mianowany wikariuszem w Prositach, a od 1 lutego 1919 wikariuszem w Bisztynku. W latach 1919–1922 kontynuował studia specjalistyczne z zakresu historii powszechnej i Kościoła katolickiego na Uniwersytecie Albrechta i Ludwika we Fryburgu Bryzgowijskim. W 1921 uzyskał stopień doktora filozofii, a 13 stycznia 1923 stopień doktora teologii na uniwersytecie bryzgowijskim. W 1931 jego dysertacja została opublikowana pod tytułem Die Predigten der Konstanzer Konzils. Po ukończeniu studiów powrócił na Warmię. Objął w zastępstwie obowiązki urlopowanego z powodu choroby ks. Franza Ludwiga, proboszcza w parafii św. Archanioła w Zwierznie. Po śmierci proboszcza Ludwiga, od 22 kwietnia objął obowiązki administratora parafii w Zwierznie. 28 sierpnia 1922 został mianowany piątym wikariuszem katedralnym we Fromborku. W latach 1925–1927 był stypendystą w Rzymie, w archiwum watykańskim. W latach 1927–1931 pełnił funkcję subregensa seminarium duchownego diecezji warmińskiej w Braniewie. 26 sierpnia 1931 został mianowany kuratusem w Korniewie. Równolegle kontynuował studia we Fryburgu Bryzgowijskim.