Pierwszą walkę ligową Zbigniew Pietrzykowski stoczył przeciwko Zbigniewowi Oligierowi ze Stali Zabrze, wygrywając na punkty. Podobnie pokonał zawodnika ze Stali Sosnowiec. W kolejnej walce z Władysławem Spałkiem zaliczył dwa nokdauny; ostatecznie również tę walkę wygrał na punkty. Jedynej porażki przez nokaut w oficjalnej walce doznał na samym początku kariery; pokonał go wówczas bokser Spójni Rybnik. W 1952 wygrał mistrzostwa Śląska juniorów w kategorii półśredniej. Następnie został zabrany na obóz kadry w Mrągowie. Przygotowywał się do mistrzostw Polski juniorów, jednak nie wystąpił w nich z powodu zbyt dużej liczby już odbytych walk. 2 listopada 1952 zadebiutował w drugiej lidze w przegranym pojedynku z Leszkiem Leissem. Wkrótce wygrał walkę rewanżową, później zdobył tytuł mistrza Śląska seniorów. Wystartował następnie na mistrzostwach Polski seniorów. Doszedł do półfinału, przegrywając na punkty z Leszkiem Leissem i zdobywając brązowy medal. Został powołany do kadry na mistrzostwa Europy w Warszawie w 1953. W pierwszej walce pokonał Ivicę Pavlicia przez poddanie. W kolejnym starciu wygrał na punkty z Rumunem Neacșu Șerbu. W walce o finał na punkty pokonał go Brytyjczyk Bruce Wells. Na kolejnym turnieju na festiwalu młodzieży i studentów w Bukareszcie przegrał w półfinale.