W latach 1922–1927 jako poseł na Sejm I kadencji z ramienia NChSP-PSChD (okręg wyborczy Łódź-miasto) był członkiem komisji: ochrony pracy i wojskowej oraz członkiem Klubowego Sądu Honorowego. Od 1927 został ławnikiem Wydziału Plantacji Miejskich w Magistracie Miasta Łodzi. W 1930 startował w wyborach do senatu z listy państwowej w województwie nowogródzkim.

Był członkiem Rady Głównej Opiekuńczej w Łodzi, wiceprezesem Towarzystwa Śpiewaczego im. Stanisława Moniuszki i członkiem Rady Głównej Stronnictwa Chrześcijańsko-Demokratycznego oraz współzałożycielem kooperatyw i kas oszczędnościowo-pożyczkowych oraz Domu Ludowego w Łodzi. W okresie dwudziestolecia międzywojennego był jednym z przywódców NChSP-PSChD na terenie województwa łódzkiego, a następnie w latach 1925–1934 członkiem jego władz naczelnych. W latach 1925–1926 członkiem sądu polubownego, a w latach 1928–1929 i 1931–1932 w zarządzie głównym, a następnie w radzie naczelnej (1933–1934). W 1934 został członkiem Zjednoczenia Chrześcijańsko-Społecznego.

W grudniu 1939 został wysiedlony do Warszawy. Tam działał, utrzymując łączność z łódzką grupą konspiracyjną Stronnictwa Pracy. Zmarł w Warszawie i tam został pochowany.