Wraz z rodziną 4 marca 1946 roku wyruszyła do Polski. W kwietniu 1946 roku rodzina zamieszkała w Kobylance na Pomorzu Zachodnim. W maju 1946 roku zmarła matka Heleny Figury. Ojciec ożenił się ponownie w 1947 roku. Nie mogąc pracować na gospodarstwie musiała opuścić dom. Przez dwa lata mieszkała u swojej siostry Anny w Platerówce. W listopadzie 1949 roku została przyjęta na szkolenia dla inwalidek w Przemyślu. Uczyła się w Szkole Zawodowej Krawieckiej. W 1951 roku rozpoczęła pracę w Spółdzielni Inwalidów „Wisła” w Krakowie. We wrześniu 1957 roku przeszła na rentę inwalidzką.

14 sierpnia 1954 roku wyszła za mąż za Stanisława Jabłońskiego, ogrodnika, niewidomego za sprawą wybuchu bomby. W 1957 roku urodziła córkę Urszulę. Żyła w ubóstwie. Będąc na rencie wychowywała córkę, zajmowała się domem, angażowała się w prace Związku Inwalidów Wojennych, Związku Bojowników o Wolność i Demokrację i Klubu Kombatantek. Jesienią 1967 roku, w 24. rocznicę bitwy pod Lenino, w tygodniku „Przyjaciółka” ukazały się wspomnienia Heleny Jabłońskiej. Dzięki artykułowi władze państwowe zainteresowały się losem Heleny Jabłońskiej. Od 2002 roku współpracowała z Fundacją „Archiwum Pomorskie Armii Krajowej oraz Wojskowej Służby Polek” (ob. Fundacja Generał Elżbiety Zawackiej).