W owym czasie Hornigold był kapitanem okrętu Marianne (lub Mary). Później przejął on kontrolę nad trzydziestodziałowym slupem Ranger, najsilniejszą wówczas jednostką w akwenie. W toku swojej działalności dowodził wieloma innymi okrętami, m.in. slupami Happy Return (który był jego pierwszym okrętem), Benjamin i Adventure.
Jednym z najbliższych jego wspólników był Edward „Czarnobrody” Teach – ten dołączył do załogi Hornigolda w 1716. Hornigold, zdobywszy okręt Ranger, przekazał Teachowi dowodzenie nad poprzednią jednostką. Wiosną 1717 wspólnie splądrowali kolejno trzy okręty kupieckie. Hornigold i Teach należeli do najważniejszych piratów New Providence, obok i .
W tym okresie flotylla Hornigolda liczyła pięć uzbrojonych statków i około 350 osób załogi. W kwietniu 1717 piraci zdobyli kilka kolejnych okrętów kupieckich, a także zdołali umknąć przed pościgiem wojennego HMS Winchelsea.
Unikał napadania na jednostki pływające pod brytyjską banderą, być może po to, by móc przedstawiać się jako korsarz, a nie pirat. Podejście to nie podobało się załodze, której członkowie przegłosowali w maju 1717 odsunięcie go od dowodzenia i obsadzili na tej pozycji Samuela Bellamy’ego.