Nazywano je także „Pansuke” (パン助)加藤廸男 編『20世紀のことばの年表』東京堂出版、2001年11月5日。(加藤 2001, p. 100.) („Chronologia języka XX wieku” pod redakcją Kato, Tokyodo Publishing, 5 listopada 2001 r. (Kato 2001, s. 100.)) ISBN 4-490-10567-3., „Panpangāru” (パンパンガール), „Yoru no Onna” (夜の女 dosł. kobieta nocy), „Yami no Onna” (闇の女 dosł. kobieta ciemności)講談社 編『暮らしの年表/流行語 100年』講談社、2011年。(暮らしの年表 2011, p. 83.) (Pod redakcją Kodansha, Chronologia życia/100 lat popularnych słów, Kodansha, 2011. (Chronologia życia 2011, s. 83.)) ISBN 978-4-06-216745-1.. Termin „Yami no Onna” (闇の女 dosł. kobieta ciemności) był używany w tym samym czasie w odniesieniu do prostytutek ulicznych wraz z japońskimi odpowiednikami, ale z czasem to rozróżnienie zniknęło井上et al 2004, p. 296-302. (Inoue et al 2004, s. 296-302.).
Obszary i regiony 26 marca 1946 roku wraz z likwidacją Stowarzyszenie Rekreacji i Rozrywki (Recreation and Amusement Association (RAA)), które powstało wkrótce po klęsce Japonii w II wojnie światowej, mówi się, że prostytutki, które straciły pracę, wyszły na ulice i stały się dziewczynami panpan lub działały równolegle z RAA井上et al 2004, p. 296-297. (Inoue et al 2004, s. 296-297.). Szacuje się, że w 1947 r. w Tokio było 30 000 dziewczyn panpanTsuchiya, Tomoko (2011).