W 1835 przybył do klasztoru Zgromadzenia Misji w Mławie, gdzie pracował jako wikariusz. Pracował w Mławie do śmierci w 1862 roku. Od roku 1837 zajmował się pracą wychowawczą wśród młodzieży, wychowaniem religijnym i patriotycznym. W źródłach pojawia się jako nauczyciel szkoły parafialnej, w roku 1844. Pełnił funkcję prefekta w szkole obwodowej (powiatowej), był w niej nauczycielem moralności i religii. Nauczał także w szkole parafialnej dla chłopców przy klasztorze Misjonarzy. Działalność wychowawczą prowadził do swojej śmierci w 1862 roku.
W trakcie demonstracji religijno-patriotycznych w Mławie w lipcu 1861 roku interweniował w sprawie aresztowanych uczestników, m.in. współbrata, księdza Piotra Rzońcy, za co ze strony Rosjan został zwyzywany przez podpułkownika Runowskiego słowami i pobity, uderzony mocno w pierś.
Zmarł w Mławie 13 stycznia 1862 roku i tu został pochowany w krypcie pod kościołem św. Wawrzyńca.
Działalność wychowawcza i zaangażowanie w życie miasta wzbudzały powszechny szacunek wśród mławian i wychowanków, którzy ufundowali mu okazałe epitafium, na którym umieścili napis:
Przypisy
Bibliografia
Kategoria:Polscy prezbiterzy lazaryści Kategoria:Urodzeni w 1804 Kategoria:Zmarli w 1862 Kategoria:Polscy nauczyciele Kategoria:Ludzie związani z Mławą