Schwytane nicienie są zabijane, a ich ciała są penetrowane przez strzępki.
Wyróżniono następujące rodzaje cyst strzępkowych: stefanocysty () – o półkulistym kształcie, siedzące na strzępce, z wieńcem kolców u podstawy; echinocysty (echinocysts) – podobne, tylko z kolcami nieregularnie rozproszone po całej komórce; malocysty (malocysts) – tylko w postaci pojedynczego wierzchołkowego wyrostka; drepanocysty (drepanocysts) – podobne do malocyst, tylko wyrostek wierzchołkowy jest dłuższy i kolczasty.
Mikroskopia elektronowa wykazała, że stefanocysty posiadają przegrody typu dolipor i są pokryte włóknistym śluzem, który gęstnieje i przybiera kształt płatka w kontakcie z oskórkiem nicienia. Po adsorpcji do oskórka nicienia stefanocysty tworzą strzępki infekcyjne. Są to krótkie wypukłości wnikające do żywiciela, zarówno wskutek nacisku mechanicznego, jak i działań wytwarzanych w stefanocystach enzymów. Obfite strzępki odżywcze wydostają się z nicienia i tworzą nowy zbiór stefanocyst.
Na strzępkach niektórych grzybów istnieją jeszcze inne struktury pułapkowe do łapania nicieni: sieci strzępkowe, pętle strzępkowe, kolumny strzępkowe oraz toksocysty, które substancjami chemicznymi paraliżują nicienie.
Zobacz też Słownik mykologiczny
Przypisy
Kategoria:Budowa grzybów