Nie było jeszcze jednak języków słowiańskich w dzisiejszym rozumieniu, a ludy słowiańskie zachowywały wiele wspólnych cech językowych i pewne poczucie wspólnoty.
Misja wielkomorawska thumb|Věnceslav Černý, Przybycie misjonarzy Cyryla i Metodego na Morawy thumb|Alfons Mucha, Wprowadzenie liturgii słowiańskiej na Wielkich Morawach – Chwalcie Boga w języku ojczystym, 1912; cykl Epopeja słowiańska
Język scs. miał służyć uniwersalnej idei stworzenia języka liturgicznego, który byłby rozumiany przez Słowian. Książę wielkomorawski Rościsław w 862 zwrócił się do cesarza Bizancjum Michała III o zorganizowanie misji słowiańskiej – kontynuowanie chrystianizacji przez misjonarzy przy użyciu zrozumiałego dla lokalnej ludności języka słowiańskiego. Miało to też podtekst polityczny – książę w ten sposób chciał się uniezależnić również w sferze kościelno-religijnej od państwa niemieckiego (wschodniofrankijskiego). Cesarz zgodził się na prośbę Rościsława i w 863 przybyli do państwa wielkomorawskiego jego wysłannicy – bracia Konstantyn i Metody wraz z uczniami. Bracia biegle znali słowiański dialekt sołuński i nie stanowiło to wówczas bariery językowej na terenach zachodniosłowiańskich.