Dzięki odwołaniu się do królowej Izabeli I i króla Ferdynanda Aragońskiego, drukarnia nie przerwała działalności nawet podczas powołań do wojska w związku z walkami z Emiratem Grenady.
Nakładem warsztatu ukazało się razem, w zależności od źródeł, siedemdziesiąt lub osiemdziesiąt prac, w tym utwory takich autorów, jak Arystoteles, Jorge Manrique, Boecjusz czy Aegidius Colonna Romanus. Publikowano je w języku hiszpańskim i łacińskim, a także katalońskim. W 1495 roku wprowadzono ilustracyjne drzeworyty; ozdobione nimi publikacje były wysoko cenione. Tego samego roku wydano słownik łacińsko-hiszpański Antonia de Nebrijy, a następnie m.in. Dekameron Giovanniego Boccaccia. Stanisław podjął się pionierskich działań na polu druku nut; jako jedyny polski typograf XV w. dołączał partie wokalne do ksiąg liturgicznych.
Po śmierci Unguta, w drugiej połowie 1499 roku, Stanisław sam zarządzał drukarnią, wydając w pojedynkę 29 publikacji. W 1502 roku, na prośbę arcybiskupa Francisca Jiméneza de Cisneros, przeniósł się do Alcalá de Henares, by tam założyć drukarnię. Na miejscu wydał m.in. Vita Christi Ludolphusa de Saxonia, którą przełożono na polecenie królowej Izabeli I.