Studiował we Fryburgu Bryzgowijskim, Monachium i w seminarium duchownym w Braniewie, po ukończeniu którego 13 lutego 1927 przyjął święcenia kapłańskie w katedrze we Fromborku z rąk biskupa Augustinusa Bludaua. Dwóch jego wujków: Augustyn Weichsel (1830–1909) oraz Julius Weichsel (1868–1931) wcześniej również zostali księżmi w diecezji warmińskiej. Wszyscy trzej duchowni Weichselowie posługiwali się – oprócz języka niemieckiego – językiem polskim oraz otaczali opieką mniejszości polskie na terenie WarmiiAlfons Augustyn Labudda Męczennicy – werbiści z Pieniężna Nurt SVD 48/2 (136), 128–155 2014.
Bruno Weichsel jako neoprezbiter został skierowany do parafii w Krekolach w gminie Kiwity. Od 9 października 1928 posługiwał w Bieniewie, a od 1932 jako pierwszy wikariusz w parafii św. Jana w Malborku. Nauczał tam również religii w różnych szkołach oraz był duszpasterzem w zakładzie karnym i prowadził duszpasterstwo osób głuchoniemychEin heldenmütiges Priesterleben. Gedenktafel für Bruno Weichsel [w: Ermlandbriefe Sommer 2003/3].