Władze komunistyczne odmówiły mu powrotu do kraju i dlatego też w 1953 r. udał się na misje do Brazylii. Posługiwał na różnych stanowiskach, będąc m.in. kapelanem kolegium Małych Braci Maryi (Braci Marystów od Szkół) w Porto Alegre (1954–1958), wykładowcą teologii w Wyższym Seminarium Duchownym w Viamăo (1959–1960) oraz ojcem duchownym i profesorem Niższego Seminarium Duchownego w Gravataí (1961–62). Mimo tzw. odwilży październikowej nie powrócił już do Polski, uznając Brazylię za swoją drugą ojczyznę. Przez kolejne lata pracował jako wikary w parafii w Porto Alegre (1963–1965) i jako proboszcz w parafiach w Vila Primo i San José (1968–72), a następnie jako archiwista w Rio de Janeiro. W 1973 r. wstąpił do Zgromadzenia Kapłanów od Najświętszego Sakramentu (sakramentynów), a w 1977 r. złożył śluby wieczyste. Wszystko to czynił za zgodą Karola Wojtyły, który jako arcybiskup krakowski był jego przełożonym. W zakonie prowadził działalność duszpasterską wśród osób biednych i potrzebujących pomocy. Opiekował się też emigrantami z Polski. Ostatni raz z Karolem Wojtyłą, z którym prowadził długoletnią osobistą korespondencję, spotkał się w 1985 r. Pochowany został w Rio de Janeiro.