Do pomysłu budowy linii z Będzina do Bytomia przez Grodziec i Wojkowice powrócono po II wojnie światowej w ramach planu sześcioletniego i była to pierwsza inwestycja komunikacyjna w Zagłębiu Dąbrowskim w ramach tego planu. W 1950 r. ruszyły prace przygotowawcze od strony Będzina w kierunku Grodźca, a cały odcinek Będzin–Grodziec oddano do użytku 22 stycznia 1951 r. Była to linia jednotorowa z dwiema mijankami, po której kursowały tramwaje linii nr 25 w relacji z mostu na Przemszy w Będzinie do browaru w Grodźcu. Wkrótce potem linie tę przedłużono do dworca kolejowego w Będzinie, dzięki czemu osiągnęła długość 4,4 km.
W 1955 r. rozpoczęto budowę torowiska od Grodźca do Wojkowic-Żychcic, a oddanie inwestycji do użytku nastąpiło 27 października 1957 r. Cała linia Będzin–Wojkowice miała łącznie 12 km długości i pięć mijanek. Linia rozpoczynała bieg na będzińskim pl. 3 Maja i miała charakter kolejki podmiejskiej, biegnąc przez zieleńce i osiedla mieszkaniowe z dala od dróg kołowych, w pobliżu góry św. Doroty, pałacu Ciechanowskich w Grodźcu, cementowni i kopalni Grodziec, kopalni Jowisz, cementowni Saturn i parku miejskiego w Wojkowicach. Linia była także skomunikowana z przystankiem kolejowym Wojkowice.