Ponieważ żołnierze austriaccy stanowili większe zagrożenie, Eugeniusz postanowił zająć pozycję nad rzeką Mincio.
Preludium Pole bitwy było bardzo niewygodne dla zaangażowanych armii; około 70 000 ludzi walczyło na osi północ-południe o długości około 30 kilometrów (około 20 mil), która rozciągała się od jeziora Garda aż do twierdzy Mantua. Niski stosunek sił do przestrzeni oznaczał, że każdy dowódca potrzebował czasu, aby zrozumieć rozwijającą się sytuację i utrudniał skuteczne reagowanie. Rzeka Mincio, która dzieliła jezioro Garda i Mantuę, była usiana wioskami i mostami, które stały się głównymi punktami zainteresowania w miarę postępu bitwy.
Eugeniusz dysponował armią liczącą 41 000 żołnierzy, ale oddzielił 7 000 żołnierzy, aby strzegli jego południowej flanki nad rzeką Pad, pozostawiając 34 000 na nadchodzącą bitwę. Jego armia składała się z włoskiej gwardii królewskiej, dywizji kawalerii i dwóch korpusów niebędących w pełni siły pod dowództwem generałów Paula Greniera i Jeana-Antoine'a Verdiera. Oddziały pierwszego z nich zostały rozmieszczone wokół Mantui, podczas gdy oddziały drugiego broniły twierdzy Peschiera na północnym skraju pola bitwy. Plan Eugeniusza zakładał podwójne okrążenie, które ostatecznie połączyłoby siły Greniera i Verdiera i pozwoliło im wyprzeć Austriaków z pola bitwy.