Dzięki znajomości z Walerianem Krycińskim w 1884 lub 1985 roku znalazł zatrudnienie w Szkole Przemysłu Ceramicznego w Kołomyi jako nauczyciel rysunku. Mieszkając i pracując na Pokuciu, Daczyński malował. W 1887 roku na wystawie sztuki polskiej w Krakowie przyznano mu brązowy medal za prace dekoracyjne. W 1888 roku wraz z Krycińskim wykonał polichromię w greckokatolickiej cerkwi pod wezwaniem św. Mikołaja w Kołomyi. W 1890 roku ożenił się z pochodzącą z Kosowa Stefanią Zajączkowską. Kosów i jego mieszkańcy stali się tematem jego obrazów. W 1897 malarz został nauczycielem etatowym. W 1900 roku powstałe pod nadzorem Daczyńskiego wyroby ceramiczne z Kołomyi prezentowane były na Wystawie Światowej w Paryżu, nagrodzone srebrnym medalem.
Po wybuchu I wojny światowej, od 1914–1915 Daczyńscy przebywali w Wiedniu. Do Kołomyi powrócili w grudniu 1915 roku. W międzyczasie, 31 marca 1915 roku zmarł ojciec malarza. W 1916 roku Daczyński z żoną wyjechał do Bochni, by uporządkować sprawy majątkowe. Pozostali tam prawdopodobnie do końca lutego 1918 roku, po czym powrócili do Kołomyi. W marcu 1920 Daczyński oficjalnie przeszedł na emeryturę. W 1922 wzniesiono w Kołomyi Pomnika Ofiar Kosaczowa w formie krzyża, zaprojektowany przez Daczyńskiego. Upamiętniał Polaków zmarłych w obozie stworzonym przez władze Zachodnioukraińskiej Republiki Ludowej.