Po II wojnie światowej była działaczką Związku Walki Młodych, należała do prezydium oraz była redaktorką „Walki Młodych”. Redagowała także „Życie Warszawy”, była zastępcą redaktora naczelnego „Głosu Robotniczego” w Łodzi, redaktorką naczelną „Gazety Robotniczej” we Wrocławiu i „Sztandaru Młodych”. Z tej ostatniej funkcji została odwołana w 1955 po opublikowaniu reportażu Ryszarda Kapuścińskiego, który w odpowiedzi na poemat Adama Ważyka w tygodniku „Nowa Kultura”, krytycznie odnoszący się do warunków w jakich pracują robotnicy w Nowej Hucie, przedstawiał stosunki pracownicze w niej panujące – opisał sytuację robotników, jako jeszcze gorszą niż w poemacie, opisując m.in. prostytucję wśród 14-letnich dziewcząt. Pomimo sprzeciwu Tarłowskiej, zespół redakcyjny gazety zażądał publikacji tekstu, po której zwolniono cenzora oraz Tarłowską, z czasem oboje przywrócono do pracy. Po październiku 1956 pracowała w Paryżu, gdzie kierowała pismem kierowanym do Polonii i emigrantów oraz zajmowała się tłumaczeniem literatury teatralnej z języka francuskiego i angielskiego.

Działalność polityczna Od 3 maja 1945 była posłanką Krajowej Rady Narodowej (1943–1947) Polskiej Partii Robotniczej. Zgłoszona do KRN z ramienia Związku Walki Młodych odwołana została 29 grudnia 1945.