W latach 1935–1957 koncertował we Francji, na Filipinach i w USA, wprowadzając do repertuaru wiele nowych dzieł kompozytorów francuskich. Zapoczątkował francuski styl gry na fortepianie na Filipinach. Występował także jako dyrygent muzyki awangardowej wprowadzając do repertuaru obok muzyki chińskiej i filipińskiej muzykę Edgara Varèse, Iannisa Xenakisa i innych kompozytorów. W latach 1952–1990 wykładał grę na fortepianie i etnomuzykologię na Uniwersytecie Filipińskim, gdzie w 1988 roku został mianowany profesorem uniwersytetu, a później w latach 1997–2004 pełnił funkcję dyrektora Centrum Etnomuzykologii tego uniwersytetu.
Od 1953 roku prowadził muzyczne badania terenowe na Filipinach oraz w Afryce Wschodniej i Zachodniej, Brazylii, Chinach, Indonezji, Malezji, Birmie, Tajlandii i Wietnamu, a ich wyniki opisał w publikacjach w Kanadzie, Niemczech, Malezji, Filipinach, Wielkiej Brytanii i USA. Uniwersytet Filipiński w Quezon City posiada archiwum zawierające ponad 2500 godzin jego nagrań terenowych w 51 grupach językowych, wraz z instrumentami muzycznymi, zdjęciami, transkrypcjami tekstów i tłumaczeniami.