Wietnam Południowy używał nadto licznych małych jednostek przybrzeżnych i śródlądowych. Z uwagi na infiltrację komunistyczną, w 1960 roku rozpoczęto organizowanie paramilitarnej flotylli kilkuset motorowych dżonek – małych prostych jednostek służących do patrolowania wód przybrzeżnych, którą w 1965 roku włączono w skład marynarki, i których liczba sięgnęła do 1969 roku około 500. Od 1965 roku USA przekazały też ponad 700 małych jednostek przybrzeżnych i rzecznych.
Wietnam Północny thumb|Kuter torpedowy typu P-4 pod ogniem podczas incydentu w Zatoce Tonkińskiej (2 sierpnia 1964 roku) Wietnam Północny miał słabszą marynarkę, która dopiero od 1958 roku zaczęła otrzymywać małe patrolowce z Chin i ZSRR. Pierwsze jednostki uderzeniowe zaczęła otrzymywać w 1961 roku, w postaci 12 kutrów torpedowych typu P-4. 2 i 4 sierpnia 1964 roku doszło do incydentów w Zatoce Tonkińskiej, gdy Amerykanie uznali, że kutry te zaatakowały niszczyciel USS „Maddox”, co spowodowało bezpośrednie zaangażowanie USA w wojnę i ataki lotnicze na północnowietnamską flotę, prowadzące do zniszczenia wielu jednostek. W drugiej połowie dekady Wietnam Północny otrzymał dalsze patrolowce i sześć chińskich kopii kutrów torpedowych projektu 183 (w kodzie NATO: P-6), natomiast w 1972 roku otrzymał pierwsze trzy kutry rakietowe proj. 183R (Komar).