Jeszcze zanim pierwszy lokator wprowadził się do budynku w 1972, rozpoczął się społeczny sprzeciw wobec wznoszenia wielopiętrowych mieszkań komunalnych. Wobec braku jakiejkolwiek kontroli dostępu obiekt stał się magnesem przyciągającym włóczęgów, narkomanów i handlarzy narkotyków z północnego Londynu. Rosła przestępczość. Lokatorzy masowo zaczęli opuszczać blok. W 1982 roku wydano 343.336 funtów na remonty domofonu oraz naprawę instalacji elektrycznej, wind i oświetlenia, ale awarie sprawiały, że były one i tak często nieczynne. Do największych przejawów wandalizmu należało otwarcie hydrantu na 12. piętrze i wylanie do wind tysięcy hektolitrów wody, co spowodowało przepalenie bezpieczników i pozbawienie bloku prądu, ogrzewania, wody i czynnych toalet. Na 15. piętrze z windy wyciągnięto 27-letnią kobietę i zgwałcono. W tym samym miejscu przygnębiona młoda matka wyskoczyła z okna. Na 21. piętrze 11-letnia dziewczynka została wyciągnięta z windy do zsypu i zaatakowana przez napastników.